Zostali wyjęci spod prawa książęcego, mogli być sądzeni wyłącznie przed tarnowskim sądem wójtowsko-ławniczym, działającym według litery prawa magdeburskiego. Kluczową rolę w mieście odgrywał wójt, najwyższy urzędnik sprawujący władzę wykonawczą. Taka sytuacja powodowała naturalny konflikt interesów między wójtem a właścicielem. W 1364 roku Rafał Tarnowski, syn Spycimira, wykupił więc dziedziczne wójtostwo z rąk spadkobierców pierwszego wójta. Dzięki temu właściciele skupili w swoich rękach zwierzchnictwo administracyjne i sądownicze w mieście. Do 1787 roku Tarnów był miastem prywatnym, do 1567 stanowił własność Tarnowskich, potomków Spycimira (patrz:Historia zmian właścicielskich). Tarnowscy traktowali Tarnów jako swoją główną rezydencję i dumę rodową, co zapewniło miastu szybki rozwójJ. Leniek, F. Herzig, F. Leśniak, Dzieje miasta Tarnowa, Tarnów 1911, s. 48.Encyklopedia Tarnowa, hasło: Historia, Tarnów, 2010, s. 156..
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Historia Tarnowa · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.