Wszystkie zagadnienia związane z erupcją były jednak już rozdzielone między naukowców agencji, a Glicken – tymczasowy asystent terenowy, który jesienią miał rozpocząć doktorat w Santa Barbara pod kierunkiem Richarda Fishera – nie był etatowym pracownikiem USGS.

Znalazł natomiast pracę u nowo zatrudnionego w agencji Barry’ego Voighta, specjalisty od osuwisk. Pod jego kierunkiem Glicken pracował intensywnie, bo chciał zdobyć etat w agencji, a zarazem złagodzić ból po śmierci Johnstona. Wraz z zespołem geologów zmapował pole rumoszu (rozległy osad gruzu skalnego), które pozostało po osunięciu się północnej części stożka Mount St. Helens i zawierało mniej więcej jedną czwartą masy wulkanu. Dzięki szeroko zakrojonej, drobiazgowej analizie zespół prześledził pochodzenie i sposób przemieszczania się każdego fragmentu rumoszu – od bloków o szerokości około 90 m po drobne okruchy.

mały|Wizualizacja USGS przedstawiająca osunięcie (lawinę rumoszu skalnego) Mount St. Helens z 18 maja 1980 roku – przedmiot rozprawy doktorskiej Glickena Glicken i jego grupa opracowali przełomowe studium wulkanicznych osuwisk i sformułowali w nim zasadę, że wysokie wulkany są skłonne do zapadania się.