Drugą cechą jest nieproporcjonalne traktowanie dowodów. Pojedynczy kształt, symbol, mit lub niejasny tekst bywa przedstawiany jako rozstrzygający, podczas gdy kontekst stratygraficzny, datowanie, analiza materiałowa, porównanie regionalne i pełny korpus źródeł są pomijane. W archeologii naukowej takie elementy działają łącznie: artefakt ma znaczenie dopiero w kontekście miejsca znalezienia, warstwy, technologii wykonania i relacji do innych danych. Pokrewnym zabiegiem jest dosłowne traktowanie mitów jako zapisu rzeczywistych wydarzeń. Klasycznym przykładem są tezy Immanuiła Wielikowskiego, który mezoamerykańskie mity wiązał z domniemanymi kosmicznymi katastrofami, co spotkało się ze stanowczą krytyką środowiska naukowego.

Trzecią cechą jest retoryka konfliktu z „establishmentem”. Zwolennicy takich koncepcji często sugerują, że archeolodzy zawodowi ukrywają niewygodne fakty, bo bronią kariery, grantów lub ideologii. Taka narracja utrudnia falsyfikację: brak dowodu może zostać przedstawiony jako dowód ukrywania, a krytyka metod jako potwierdzenie rzekomego spisku. Ten element zbliża wiele narracji pseudoarcheologicznych do myślenia spiskowego, w którym instytucje nauki przedstawia się jako celowo ukrywające prawdę.