Nazwa ta jest też definiowana w polskiej literaturze przedmiotu oraz występuje w tekstach popularyzatorskich omawiających zjawisko i jego społeczne skutki.
Zakres pojęcia nie obejmuje każdej hipotezy błędnej ani każdej hipotezy odrzuconej po dalszych badaniach. W archeologii naukowej normalne są spory o interpretację materiału, chronologię, funkcję stanowiska lub zasięg kontaktów międzykulturowych. Pseudoarcheologią stają się dopiero takie ujęcia, które unikają testowania, ignorują dane sprzeczne, wybiórczo traktują źródła i nie spełniają wymogów dokumentacji umożliwiającej niezależną kontrolę.
Cechy charakterystyczne Najczęściej wskazywaną cechą pseudoarcheologii jest zastępowanie metody badawczej narracją potwierdzającą z góry przyjętą tezę. Autorzy pseudoarcheologiczni często zaczynają od atrakcyjnego wyjaśnienia – zaginionego lądu, przybyszów z kosmosu, globalnego potopu, ukrytej cywilizacji albo spisku uczonych – a następnie dobierają pojedyncze artefakty i podobieństwa formalne jako „ślady” tej opowieści.