Autorzy opisują pysk zwierzęcia jako krępy i prawie bezwłosy. Pokrywa go szarawobrązowa skóra. Znajdują się na nim krótkie, tubularne nozdrza rozbiegające się na boki, zakończone zgrubiałymi pierścieniami. Poniżej nich widnieje rynienka podnosowa, która sięga do wargi górnej. Badacze wspominają o słabo widocznym białym, rzadkim wąsie. Wspominana rynienka występuje też u dajakolota sundajskiego i sumatrzańskiego, ich opisy nie wspominają jednak o wąsach, tylko o niewielkich brodawkach. Z kolei dolną wargę dajakolota filipińskiego zdobią duże, choć niewydatne guzki, jak również małe brodawki.
Umiarkowanej wielkości oczy mają ciemnobrązowe źrenice, podobnie jak u dajakolota sundajskiego czy sumatrzańskiego.
Krótkie uszy mają barwę szarego brązu, a kończą się ostro.
Masywna głowa zwierzęcia jest bardzo szeroka. Zwracają na niej uwagę mięśnie skroniowe. Głowę porasta bardzo krótki, szarobrązowy włos, przechodzący w owłosienie karku i grzbietu, na którym ma już barwę cieplejszego brązu. Gardło i klatka piersiowa pokryte są ubogim owłosieniem o barwie jasnego brązu, nieco ciemniejszym po bokach ciała. Z kolei brzuch jest jasnobrązowy do koloru kremowego.