Nie występuje zgięcie podstawy czaszki (basicranial deflection), podobnie jak u wielu krewnych tego dajakolota, nie tylko innych dajakolotów, ale też krótkonosków czy bezogońców. Czaszkę opisują autorzy jako ogólnie dobrze zbudowaną i długą w kierunku tylnym. Wskazują połączone bocznie kości przedszczękowe, głębokie, wklęsłe nozdrza zewnętrzne, bardzo głęboki pysk wznoszący się ku płaskiemu czołu. Z grzbietu pysk ten poszerza się w kierunku tylnym. Charakteryzują oni dalej duże oczodoły o dobrze zaznaczonym brzegu, korzeń kości jarzmowej leżący powyżej górnej linii zębodołowej i w końcu znacznie wygiętą łukowato kość jarzmową. Mózgoczaszkę opisują jako długą i niską. Występują rozdęte zachyłki paranosowe, ale podobnie jak u wielu innych nietoperzy, w tym bezogońców czy krótkonosków, nie występuje otwór zaoczodołowy, a zwężenie zaoczodołowe jest dobrze widoczne. Występują grube, rozbieżne wyrostki zaoczodołowe. Autorzy porównują czoło zwierzęcia do tarczy. Z kolei linie skroniowe łączą się w ostrym grzebieniu strzałkowym. Występuje również grzebień karkowy.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Dajakolot filipiński · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.