W Certaine Errors of Navigation Wright udoskonalił i rozwinął metodę kreślarską Nunesa, wyjaśniając tym samym konstrukcję i zastosowanie odwzorowania Mercatora. Jak sam ujął to w rozdziale 2:
Aby to osiągnąć, Wright przedstawił metodę podziału południka, wyjaśnił, jak skonstruował tablicę tego podziału, i omówił zastosowania tych informacji w nawigacji. Na globie równoleżniki stają się coraz mniejsze w miarę oddalania się od równika ku biegunowi północnemu lub południowemu. Dlatego w odwzorowaniu Mercatora, gdy glob zostaje „rozwinięty” na prostokątną mapę, równoleżniki trzeba rozciągnąć do długości równika. Ponadto równoleżniki są coraz bardziej od siebie oddalone w miarę zbliżania się do biegunów. Wright zestawił tablicę o trzech kolumnach. W dwóch pierwszych podał stopnie i minuty szerokości geograficznej równoleżników rozmieszczonych co 10 minut na sferze, a w trzeciej – odległość rzutu danego równoleżnika od równika. Każdy kartograf lub nawigator mógł zatem samodzielnie wykreślić siatkę Mercatora, korzystając z tej tablicy.