Wrocławska cegła – potoczne określenie cegły rozbiórkowej, pozyskiwanej po II wojnie światowej z polskich miast (głównie Wrocławia) i wykorzystywanej do odbudowy Warszawy, a także do innych prac budowlanych w Polsce.
Rys historyczny Przez większość trwania II wojny światowej Wrocław był miastem zafrontowym. Działania wojenne do 1945 roku nie były prowadzone w pobliżu miasta. W sierpniu 1944 roku władze III Rzeszy ogłosiły Wrocław twierdzą (niem. Festung Breslau) i zarządziły mobilizację wszystkich dostępnych sił i środków do jego obrony. Pierwsze poważniejsze naloty na miasto miały miejsce w październiku 1944 roku; w ich wyniku zginęło 69 osób. Od 13 lutego do 6 maja 1945 Wrocław był oblegany przez wojska 1 Frontu Ukraińskiego; 6 maja skapitulował.
W wyniku działań wojennych miasto, według Wrocławskiej Dyrekcji Odbudowy, zostało zniszczone ogółem w 68% lub, według innych oszacowań, w ponad 65%, przy czym wskaźnik ten dotyczy urządzeń nadziemnych (budynki, ulice, drogi, koleje, nadbrzeża wód i zieleń), podziemnych (uzbrojenie terenu) oraz straty w wyniku zniszczenia wyposażenia i demontażu urządzeń przemysłowych i różnego rodzaju dewastacji. Spośród ok. 30 tys. zarejestrowanych budowli, 21 600 uległo w różnym stopniu zniszczeniu. Miasto pokryte było 18 mln m³ gruzu;