W innych miastach zniszczenia były równie wielkie: Kostrzyn nad Odrą zniszczony został w 95%, Głogów w około 90%, Kołobrzeg w 90%. Po zakończeniu wojny, w wyniku ustaleń poczdamskich (lipiec–sierpień 1945 roku), zachodnia granica Polski miała przebiegać wzdłuż Odry i Nysy Łużyckiej. Status i przynależność Ziem Odzyskanych unormowano umowami dwustronnymi: układem zgorzeleckim z NRD zawartym w roku 1950, układem PRL-RFN z roku 1970 i ostatecznie 14 listopada 1990 z RFN, gdy Rzeczpospolita Polska i Republika Federalna Niemiec podpisały polsko-niemiecki traktat graniczny uznający granicę na Odrze i Nysie Łużyckiej.
Pomimo iż granica zachodnia nie była jeszcze ustalona, już od początku maja 1945 roku na tereny zachodnie były organizowane pierwsze tzw. repatriacje ludności zamieszkującej centralną i wschodnią Polskę. Do 1948 roku na ziemiach zachodnich osiedlono około 4 milionów Polaków, a wysiedlono od 4,5 do 5 milionów Niemców.
Z miast centralnej Polski najbardziej zniszczona była Warszawa. Wojna przyniosła zniszczenie 84% zabudowy lewobrzeżnej Warszawy. Jeśli przyjąć szacunek dla całego miasta, z Pragą włącznie, to wynosił on 65%.