funkcją ekstremalną jest funkcja Koebego

Jeżeli natomiast dziedzina jest wypukła, promień można zwiększyć do .

Historia Harald Bohr sformułował twierdzenie w pracy z 1914 roku, powstałej w związku z jego badaniami nad bezwzględną zbieżnością szeregów Dirichleta. W pierwotnym dowodzie otrzymał promień .

Optymalną wartość uzyskali następnie, niezależnie od siebie, Marcel Riesz, Issai Schur i Friedrich Wilhelm Wiener. W części późniejszej literatury inicjał F. Wienera został błędnie rozwinięty jako Norbert Wiener. Harold Boas i Dmitry Khavinson wykazali, że Bohr odwoływał się do niemieckiego matematyka Friedricha Wilhelma Wienera.

Późniejsze dowody i rozszerzenia nierówności podali między innymi Simon Sidon, Miodrag Tomić oraz Vern Paulsen, Gelu Popescu i Dinesh Singh. Ci ostatni otrzymali dowód operatorowy oparty na nierówności von Neumanna, umożliwiający przejście do sytuacji wielowymiarowych i nieprzemiennych.

Związek z szeregami Dirichleta Początkową motywacją Bohra był problem bezwzględnej zbieżności szeregu Dirichleta

Rozkład liczby naturalnej na czynniki pierwsze

pozwala utożsamić wyraz z jednomianem

Konstrukcja ta, określana jako transformata Bohra, wiąże szeregi Dirichleta z szeregami potęgowymi nieskończenie wielu zmiennych.