Paulsen, Popescu i Singh przedstawili dowód klasycznej nierówności wykorzystujący nierówność von Neumanna i rozszerzyli metody na kilka zmiennych oraz struktury nieprzemienne.

Bada się również promienie Bohra dla funkcji o wartościach w przestrzeniach Banacha, gdzie moduły współczynników zastępuje się ich normami. Wartość promienia może wówczas zależeć od geometrycznych własności przestrzeni wartości.

Inne klasy odwzorowań Zjawisko Bohra badano także dla: odwzorowań harmonicznych i logharmonicznych; funkcji jednolistnych, gwiaździstych i wypukłych; funkcji przyjmujących wartości w przebitym kole jednostkowym lub na zewnątrz domkniętego koła; metryki sferycznej i metryki hiperbolicznej zamiast odległości euklidesowej; dziedzin Reinhardta i innych dziedzin w przestrzeniach wielu zmiennych zespolonych.

Wspólnym elementem tych problemów jest wyznaczenie największego obszaru, w którym suma odpowiednio rozumianych norm współczynników pozostaje kontrolowana przez geometryczną lub normową wielkość związaną z obrazem funkcji.

Zobacz też szereg potęgowy funkcja holomorficzna lemat Schwarza szereg Dirichleta nierówność Bohnenblusta-Hille’a

Przypisy