Można jednak rozważyć początkowe odcinki nieskończonego ciągu Rudina–Shapiro:

Rudin wykazał, że można dobrać ciąg znaków w taki sposób, aby dla każdego

Dla właściwego ciągu Rudina–Shapiro Paul Balister uzyskał dokładniejsze oszacowanie

Oszacowanie to jest osiągane dla nieskończenie wielu wartości , w szczególności dla

Historia Harold S. Shapiro wprowadził te wielomiany w swojej pracy magisterskiej z 1951 roku, badając problemy ekstremalne dla wielomianów i szeregów potęgowych. Walter Rudin znalazł tę samą konstrukcję w 1958 roku podczas pracy nad sumami trygonometrycznymi o współczynnikach . Po odkryciu dowiedział się o wcześniejszej rozprawie Shapiro i opublikował konstrukcję oraz dowód w 1959 roku za jego zgodą.

Rudin rozważał pytanie, czy dla każdego można znaleźć znaki

takie, aby

dla pewnej stałej niezależnej od . Tożsamość komplementarna wielomianów Rudina–Shapiro daje twierdzącą odpowiedź.

Niezależnie podobne ciągi komplementarne badał Marcel Golay w związku z kodowaniem masek stosowanych w spektrometrii wieloszczelinowej.