Kościoły luterańskie wyznają naukę o rzeczywistej obecności, którą Marcin Luter określił jako unia sakramentalna, co oznacza, że prawdziwa „substancja” Ciała i Krwi Chrystusa jest dosłownie obecna w, z i pod postacią chleba i wina (co bywa czasami błędnie utożsamiane z konsubstancjacją). Kościoły reformowane oraz metodyści nauczają o rzeczywistej duchowej obecności Chrystusa w Wieczerzy Pańskiej. Inne, bardziej radykalne wspólnoty protestanckie uznają Wieczerzę Pańską jedynie za symboliczną pamiątkę (tzw. memorializm).
W Biblii Pismo Święte wielokrotnie odnosi się do Krwi Chrystusa w kontekście odkupienia, oczyszczenia i Nowego Przymierza. 1. List Piotra zapowiada Jezusa jako niepokalanego baranka ofiarnego:
Krew stanowi fundament zawartego na krzyżu Przymierza i obietnicę życia wiecznego, o czym mówią słowa ustanowienia Eucharystii:
W listach apostolskich z kolei Krew Chrystusa ukazywana jest jako źródło usprawiedliwienia i pojednania ludzkości z Bogiem:
Zgodnie z wiarą chrześcijańską Bóg w swojej wiecznej wszechwiedzy wiedział, że dojdzie do upadku i grzechu pierworodnego, w związku z czym Wcielenie Jednorodzonego Syna było od początku nakierowane na ofiarę krzyżową dla odpuszczenia grzechów i odkupienia ludzkości.