Patolog W 1920 roku McGill została prowincjonalnym patologiem Saskatchewanu, a w 1922 roku została dyrektorką prowincjonalnego laboratorium. Od 1923 roku zajmowała się też przypadkami podejrzanych zgonów, ściśle współpracując z lokalnymi siłami policyjnymi i Kanadyjską Królewską Policją Konną (RCMP). Jej dochodzenia wymagały częstych podróży – w 1934 roku odbyła ich czterdzieści trzy. Na miejsca zbrodni docierała niekiedy skuterem śnieżnym, psim zaprzęgiem lub wodnosamolotem, a raz dotarła aż do koła podbiegunowego północnego.
McGill wyrobiła sobie renomę wprawnego i skrupulatnego kryminologa i nieoficjalny przydomek „Sherlocka Holmesa Saskatchewanu”, a policjanci mówili o niej czule „Doc”. Jej osobistym mottem miało być: „Myśl jak mężczyzna, zachowuj się jak dama i pracuj jak pies”. Makabryczną niekiedy stronę swojej pracy znosiła z humorem, a w sądzie była nieustępliwym, rzeczowym świadkiem. Składając zeznania, nie siadała (bo innym świadkom krzeseł nie proponowano), zawsze wkładała kapelusz na znak szacunku i mówiła z precyzją, którą policjanci bardzo cenili. Podczas zeznań McGill spotykała niekiedy młodego adwokata z Saskatchewanu, Johna Diefenbakera – późniejszego premiera Kanady – i przy tych okazjach oboje, ludzie o silnych charakterach, ścierali się słownie.