Równolegle zajmował się optyką. W (1603) analizował własności paraboli i zwierciadeł parabolicznych. Po powrocie do Raguzy prowadził doświadczenia w Betinej Špilji, jaskini u podnóża wzgórza nad morzem, gdzie testował zwierciadła skupiające światło słoneczne. Według relacji Appendiniego i Gliubicia za pomocą zwierciadeł parabolicznych miał podpalać małe łodzie na morzu. Według Gliubicia nazwa jaskini „Betina” pochodzi od przydomka „Bete”, jakim dubrownicka ludność określała Marina. Eksperymenty te ugruntowały w lokalnej tradycji legendę o uczonym-magiku pracującym samotnie nad palącymi zwierciadłami.
Jedno z parabolicznych zwierciadeł wiązanych z Getaldiciem, o średnicy około 71 cm, podarowane przez jego brata Jakova kardynałowi Francesco Barberiniemu, znalazło się w kolekcji Barberinich, a następnie trafiło do National Maritime Museum w Londynie. Getaldić interesował się także instrumentami optycznymi i barwionym szkłem, a jego prace z zakresu gęstości były jeszcze w XVII wieku cytowane przez autorów zajmujących się fizyką doświadczalną.
Algebra i geometria