Wcześniejsze badania nad chodem i bieganiem Zanim odkryto opisane wyżej zjawisko w skali tłumu, tendencję do skręcania badano w mniejszej skali u pojedynczych osób. Zespół Matthieu Lenoira przeprowadził w 2006 roku eksperyment na 107 nastolatkach, zlecając im wielokrotnie przemieszczać się między dwiema liniami odległymi o 9,5 metra. Podczas chodzenia preferencję skrętu w lewo wykazywało 59% badanych, a podczas biegu odsetek ten wzrastał do 71%. Zdaniem autorów zwiększenie prędkości lokomocji ogranicza możliwość świadomego korygowania kierunku, dzięki czemu ujawnia się wrodzony wzorzec ruchowy.
Uzyskane wyniki są jednak sprzeczne z rezultatami badań prowadzonymi w warunkach wymagających podjęcia konkretnej decyzji kierunkowej. Angelique Scharine i Michael McBeath zbudowali w bibliotece uniwersyteckiej labirynt w kształcie litery T z regałów i poprosili uczestników o odnalezienie ukrytego celu. W tym eksperymencie 70% osób praworęcznych skręciło w prawo, a wśród osób leworęcznych odsetek ten wyniósł tylko 30% – najsilniejszym predyktorem kierunku okazała się ręczność, a nie wrodzony dryf lewoskrętny.