Jest to najstarsze czasopismo tego typu na świecie.
W latach 1937–1955 komitetowi zarządzającemu instytutem przewodniczył James Wordie (1889–1962), główny geolog Imperialnej Wyprawy Transantarktycznej (1914–1917) pod kierownictwem Ernesta Shackletona (1874–1922), który przyczynił się do dalszego rozwoju jednostki.
W trakcie II wojny światowej placówka służyła jako ośrodek badań nad działaniami wojennymi w niskich temperaturach. Jednym z badaczy był Brian Birley Roberts (1912–1978), który pracował nad odzieżą i sprzętem dla wojska, a w ramach projektu Blue Books przygotowującego tzw. Blue Books – podręczniki dla potrzeb wojska, opracował podręcznik o Islandii. Później przez 30 lat Roberts dzielił swój czas między pracę w Cambridge, gdzie rozbudował bibliotekę, archiwa i muzeum Instytutu, i obowiązki w Foreign and Commonwealth Office w Londynie, gdzie pracował nad Traktatem Antarktycznym, podpisanym w 1959 roku.
W latach 60.i 70. badacze instytutu Stan Evans, Gordon Robin i Charles Swithinbank rozpropagowali swoją pionierską metodę badań pokrywy lodowej przy użyciu georadaru. Dzięki tej metodzie instytut przeprowadził pierwsze kompleksowe badania grubości lądolodu Antarktydy (ang. Antarctic Ice Sheet).