Od 2 stycznia 1919 służył w 24 pułku piechoty na stanowisku młodszego oficera 6 kompanii. Walczył na wojnie z Ukraińcami jako dowódca 8 kompanii. 26 czerwca 1919 został ranny w bitwie pod Lasowem. Później walczył na wojnie z bolszewikami. 2 sierpnia 1920 został powtórnie ranny pod Wysokiem Mazowieckiem. Po wyleczeniu wrócił do pułku. 5 grudnia 1920 został odkomenderowany na Górny Śląsk. 21 grudnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Od 1 stycznia dowodził grupą dywersyjną, która w nocy z 2 na 3 maja 1921 zniszczyła most na rzece Białej koło Dobrej. Od 4 maja do 15 lipca 1921 przebywał w niewoli niemieckiej w Opolu.
Po uwolnieniu z niewoli wrócił do 24 pp. Z dniem 1 kwietnia 1922 został odkomenderowany do Oddziału II Sztabu Generalnego. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1642. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Wiosną 1927 pełnił służbę w garnizonie Wilno na stanowisku oficera dla specjalnych zleceń Sztabu Generalnego. 23 grudnia 1927 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z pozostawieniem na dotychczas zajmowanym stanowisku. W 1928 był oficjalnie wykazywany w Biurze Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych.