Według przeglądu polityki innowacyjnej Rosji przygotowanego przez OECD, pod koniec istnienia ZSRR funkcjonowało około 60 takich „miast nauki”, zwykle zamkniętych dla osób bez specjalnych zezwoleń. Po rozpadzie ZSRR większość z nich otwarto, lecz tylko część utrzymała trwałą działalność naukowo-produkcyjną. Na początku XXI w. władze rosyjskie zaczęły formalnie przyznawać status naukogradu wybranym ośrodkom, które miały potencjał wykorzystania dodatkowego wsparcia państwowego.
Przykłady Pierwszym miastem, któremu oficjalnie nadano status naukogradu Federacji Rosyjskiej, był Obninsk, który otrzymał go w 2000 r.. W kolejnych latach status uzyskały m.in. Dubna, Korolow, Friazino, Rieutow, Miczuryńsk, Żukowski, Czernogołowka i Bijsk.
Znaczna część oficjalnych naukogradów znajduje się w obwodzie moskiewskim, gdzie już w czasach sowieckich rozwijano ośrodki związane z lotnictwem, techniką rakietową, elektroniką, fizyką jądrową i badaniami podstawowymi. Do najbardziej znanych należą Dubna, związana z badaniami jądrowymi i Zjednoczonym Instytutem Badań Jądrowych, Korolow, związany z przemysłem kosmicznym, oraz Żukowski, znany z badań lotniczych.