szkolenie załóg statków Woschod i Sojuz oraz pierwszych stacji orbitalnych programu Salut.
Po odejściu z funkcji szefa centrum został doradcą głównego konstruktora NPO Energia do spraw wojskowo-kosmicznych. W czerwcu 1978 r. przeszedł do rezerwy. Miał stopień generała majora lotnictwa, tytuł Zasłużonego Pilota Wojskowego ZSRR oraz stopień doktora nauk wojskowych.
Publikacje Kuzniecow był autorem książek wspomnieniowych i publikacji dotyczących lotnictwa wojskowego oraz radzieckiego programu kosmicznego. Wśród jego prac wymieniane są m.in. Front nad ziemią, Lata prób, Główny i Pierwszy – książka o Siergieju Korolowie i Juriju Gagarinie – oraz Prawda o śmierci Gagarina.
Śmierć i upamiętnienie Po przejściu do rezerwy mieszkał w Zwiozdnym gorodku. Zmarł 5 marca 2000 r. i został pochowany na Cmentarzu Przeobrażeńskim w Moskwie. Na domu w Zwiozdnym gorodku, w którym mieszkał, umieszczono tablicę pamiątkową.
Odznaczenia Został odznaczony m.in.:
tytułem Bohatera Związku Radzieckiego z medalem „Złota Gwiazda”, dwukrotnie Orderem Lenina, czterokrotnie Orderem Czerwonego Sztandaru, Orderem Aleksandra Newskiego, Orderem Wojny Ojczyźnianej I klasy, trzykrotnie Orderem Czerwonej Gwiazdy, Medalem „Za zasługi bojowe”.