W VIII wieku p.n.e. wydobycie soli ponownie się rozwinęło. Znaleziska archeologiczne wskazują na funkcjonowanie społeczności o zróżnicowanej strukturze oraz rozległych kontaktach handlowych. Rozwój górnictwa solnego w Hallstatt przyczynił się do powstania jednego z najważniejszych pradziejowych ośrodków gospodarczych i kulturowych Europy Środkowej.
Eksploatacja soli była kontynuowana w okresie rzymskim, a następnie ponownie rozwinęła się w średniowieczu, zwłaszcza od XIV wieku. Produkcja soli wymagała znacznych ilości drewna, dlatego lasy otaczające ośrodki górnicze i warzelnie zostały objęte regulowaną gospodarką leśną.
Od XVI wieku lasy stanowiące zaplecze gospodarki solnej podlegały ścisłej kontroli władz habsburskich. Ograniczano sposób ich użytkowania, regulowano wyrąb oraz organizowano transport drewna przeznaczonego dla kopalń i warzelni.
Rozwój osadnictwa
Warunki naturalne miały istotny wpływ na układ przestrzenny miejscowości regionu. Hallstatt rozwinął się na wąskim pasie terenu pomiędzy jeziorem a stromymi zboczami górskimi, co doprowadziło do powstania zwartej, wielopoziomowej zabudowy.
W 1750 roku znaczna część Hallstatt została zniszczona przez pożar.