Czas wojny Po wybuchu II wojny światowej i wkroczeniu 14 września 1939 wojsk niemieckich do Wołomina, Helena wraz z mężem pozostali w swoim majątku. Na pierwszy rzut oka nic nie wskazywało na to, że jest Żydówką. Jej panieńskie nazwisko brzmiało Reniewicka, na imię miała Helena, a na drugie Irena, posiadała też prawdziwy akt chrztu, była katoliczką, matka miała na imię Katarzyna, a jedynie imię ojca zdradzało jej żydowskie korzenie. Stefan unikał konfrontacji z okupantem, prawdopodobnie by ochronić swoją żonę przed wysłaniem do getta w Wołominie czy do obozu zagłady w Treblince. Mimo tego Helena osobiście przygotowywała uciekinierom z getta pożywienie i drobne zapasy, aby następnej nocy mogli, posileni i zaopatrzeni na kilka następnych dni, powrócić do getta. Opowiadał o tych wydarzeniach bratanek Stefana Nasfetera, Janusz Nasfeter, w filmie dokumentalnym Grzegorza Królikiewicza z 1996 pt. „Piękne lata niewoli”, który w pierwszych latach okupacji hitlerowskiej spędził kilka tygodni w majątku Nasfeterów, pomagając ciotce Helenie przy ratowaniu ukrywających się w ich majątku Żydów. Po wojnie opuściła Wołomin i zamieszkała w Warszawie przy ulicy Stalowej 9. Z dokumentów zachowanych w Żydowskim Instytucie Historycznym w Warszawie wynika, że zamierzała opuścić Polskę, starając się o wyjazd do Francji, a konkretnie do Paryża.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Helena Nasfeter · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.