Prezydent Rzeszy () – urząd głowy państwa w Republice Weimarskiej i III Rzeszy w latach 1919–1945.

thumb|Były Pałac Prezydenta Rzeszy przy Wilhelmstraße 73 w Berlinie

Pozycja ustrojowa urzędu Charakter urzędu i geneza ustrojowa Urząd prezydenta Rzeszy został wprowadzony na mocy ustawy (niem. Gesetz über die vorläufige Reichsgewalt) z 10 lutego 1919 uchwalonej przez (niem. Nationalversammlung) bezpośrednio po jego ukonstytuowaniu się. Ustawa ta przewidywała wybór prezydenta Rzeszy przez Zgromadzenie Narodowe absolutną większością głosów, a jego okres urzędowania miał trwać do wyboru nowego prezydenta Rzeszy na podstawie przyszłej konstytucji.

Pół roku później Zgromadzenie Narodowe ukończyło prace nad przygotowaniem ustawy zasadniczej – konstytucja weimarska z 11 sierpnia 1919 określiła zasady wyboru prezydenta Rzeszy i jego funkcje w artykule 41 i następnych. Na jej mocy wyboru głowy państwa dokonywano w drodze wyborów powszechnych, a więc przy osobistym stawiennictwie wyborcy-elektora w lokalu wyborczym (art. 41 ust. 1). Tego rodzaju rozwiązanie powoduje, że na mandat do sprawowania władzy, pochodzący bezpośrednio z woli wyborców, powoływać się może nie tylko parlament, ale i głowa państwa.