W ten sposób ukształtowano ustrój o charakterze semiprezydenckim, w którym klarowny trójpodział władz ulega deformacji w ten sposób, że głowa państwa uzyskuje uprawnienia, które w klasycznym modelu demokracji parlamentarno-gabinetowej przysługują parlamentowi i rządowi. Wbrew powszechnemu przekonaniu, jakoby absolutnym prekursorem tego rozwiązania była V Republika Francuska, model ten narodził się już po I wojnie światowej równocześnie w Niemczech i Finlandii, stanowiąc trzecią – pośrednią między systemem parlamentarno-gabinetowym i prezydenckim – formę rządów w systemach demokratycznych. Główną przyczyną ukształtowania tak silnej pozycji urzędu, znacznie potężniejszej niż w klasycznym systemie parlamentarnym, była silna tradycja rządów monarchicznych – prezydent miał stanowić republikańską namiastkę cesarza (niem. Ersatz-Kaiser).
Procedura wyboru i kadencja Do wyboru prezydenta wymagano uzyskania bezwzględnej większości głosów. Jeżeli żaden z kandydatów nie uzyskał takiej większości, zarządzano nowe wybory (drugą turę głosowania). W drugiej turze wyborów mogli brać udział kandydaci niezgłoszeni w pierwszej turze, a do uzyskania mandatu wystarczała zwykła większość głosów.