W tym celu prezydent mógł wydawać niezbędne zarządzenia, w tym przejściowo zawieszać – całkowicie lub częściowo – kluczowe prawa obywatelskie gwarantowane w konstytucji. Obejmowało to ograniczenie: wolności osobistej (art. 114), nietykalności mieszkania (art. 115), tajemnicy korespondencji, poczty, telegrafu i telefonu (art. 117), wolności słowa, prasy i wyrażania poglądów (art. 118), wolności zrzeszania się i zgromadzeń (art. 124) oraz prawa własności (art. 153). W praktyce Republiki Weimarskiej rozporządzenia wydawane na podstawie art. 48 zyskały moc równą ustawom parlamentarnym i miały możliwość przełamywania, zmiany, a nawet uchylania obowiązujących przepisów zwykłych ustaw. Wszystkie zarządzenia podjęte na mocy art. 48 prezydent musiał niezwłocznie przedstawić Reichstagowi, który mógł je uchylić. Szczegółowy tryb stosowania tych przepisów miała określić osobna ustawa, do której uchwalenia przez parlament jednak nigdy nie doszło, co pozostawiło prezydentowi pełną swobodę interpretacji.
Częstotliwość sięgania po art.