Nie ponosił on politycznego ryzyka związanego z tym aktem, chyba że w nowo wybranym parlamencie wyklarowałaby się większość gotowa do zarządzenia referendum w sprawie odwołania prezydenta, ewentualnie pociągnięcia go do odpowiedzialności konstytucyjnej lub karnej.
Prezydent mógł być pociągnięty do odpowiedzialności konstytucyjnej przed (niem. Staatsgerichtshof) ze względu na zawinione naruszenie konstytucji lub ustaw Rzeszy. Oprócz tego Reichstag mógł wyrazić zgodę na pociągnięcie prezydenta do odpowiedzialności karnej, którą ponosił przed zwykłym sądem. Jeżeli sąd orzekłby pozbawienie praw wyborczych, nastąpiłoby wygaśnięcie mandatu prezydenta.
Uprawnienia nadzwyczajne (art. 48) Jednym z najbardziej znanych i kluczowych przepisów konstytucji weimarskiej był art. 48, który przyznawał prezydentowi Rzeszy szerokie uprawnienia nadzwyczajne. Na jego podstawie, w przypadku gdy któryś z krajów związkowych nie spełniał obowiązków nałożonych na niego przez konstytucję lub ustawę Rzeszy, prezydent miał prawo zmusić go do ich wykonania przy pomocy sił zbrojnych (Reichswehry). Przepis ten dawał mu również uprawnienia do interwencji w sytuacji zagrożenia lub naruszenia porządku i bezpieczeństwa publicznego.