Van der May i Jan Müller z Leyden (1700–1716), Valeyre z Paryża (1735), Aleksander Tillod i Foulis z Glasgow (około 1775) oraz F.J. Józef Hoffman z Sélestat. Rozwiązanie Didota ulepszył Charles Stanhope około 1800 lub 1804 roku. Jego metoda była wykorzystywana m.in. do zadrukowywania tkanin, zwłaszcza perkalu. Lyoński zecer Claude Genoux opatentował matrycę stereotypową ze sklejonych klajstrem z kredą bibułek oraz kartonu w 1829 roku i był to moment przełomowy dla stereotypii, jednak jego wynalazek nie przyjął się od razu. Danté wynalazł w Paryżu aparat do odlewania stereotypów w 1830 roku, zbliżony do później stosowanych rozwiązań. Rosjanin B.I. Jacobi wynalazł osadzanie metali na matrycach za pomocą elektrolizy, opublikował informacje o swojej metodzie w grudniu 1838 roku. Kluczową zmianą okazało się zastosowanie papieru do wytwarzania matryc, eksperymentował z tym m.in. drukarz A. Isermann. Od niego tę metodę podpatrzył człowiek, który podawał się za przedstawiciela odlewni czcionek i jego staraniem otwarto pierwszą wielkoskalową stereotypownię w Londynie na potrzeby „The Times”. Kartonowe matryce były stosowane od 1882 roku, w tymże roku pojawiły się matryce mokre, produkowane fabrycznie. Po kilkunastu latach od ich wprowadzenia stereotyper Szymański opatentował w Niemczech jako pierwszy tzw.