Metoda odlewnicza polega na sporządzeniu odlewu w postaci metalowego bloku z matryc formy drukarskiej. Matryce były odciskane w plastycznym kartonie matrycowym (wykorzystywano także papier mâché), do czego stosowano kalandry i prasy, zwykle hydrauliczne. Po wysuszeniu sporządzano z nich odlewy w aparatach odlewniczych (zob. odlewnictwo). Na potrzeby maszyn rotacyjnych sporządzano stereotypy wygięte półkoliście (stosowano je do druku czasopism i gazet), pozostałe matryce były płaskie.
Galwanostereotypia polegała na wykorzystaniu elektrolizy. Matryce były wykonywane z ołowiu, wosku lub masy plastycznej i stanowiły katodę, natomiast metal powlekający np. miedź, nikiel lub żelazo służył za anodę. Dla większej wytrzymałości uzyskanego w ten sposób stereotypu powlekano go niklem, żelazem lub chromem w procesie galwanostegii (zob. galwanizacja).
Wytłaczanie lub odciskanie bądź odlewanie stereotypów z mas plastycznych (także gumy) stosowano z wykorzystaniem grubej bibuły, która była nasycona żywicą fenolowo-formaldehydową. Tak uzyskane formy były bardziej wytrzymałe od form metalowych. Techniką stereotypii udawało się odwzorować nawet drobne rastry.