Od 24 września, w trakcie obrony Modlina pełnił obowiązki dowódcy I batalionu 36 pp. 7 listopada 1939 w Warszawie dostał się do niewoli niemieckiej i został osadzony w Oflagu IV C Colditz. 22 maja 1940 został przeniesiony do Oflagu II A Prenzlau, a później do Oflagu II D Gross-Born. Po uwolnieniu z niewoli został przyjęty do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. 11 lutego 1947 wrócił do kraju. Był figurantem Sprawy Obiektowej prowadzonej w latach 1946-1972 przez Wydział III Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego dla m. st. Warszawy.

Zmarł 25 marca 1971 w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B18, rząd 8, grób 20).

Był żonaty z Zofią Borek (1896–1975), z którą miał syna Lecha „Leszka” Filipa, ps. Marek (1926–1944), starszego strzelca kompanii B3 batalionu „Bałtyk” pułku AK „Baszta”, poległego w powstaniu warszawskim.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2860 – 13 maja 1921 Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Wojskowego Virtuti Militari – 29 września 1939 przez dowódcę Armii „Warszawa”, gen. dyw.