Archeologia fotografii – koncepcja teoretyczna, metoda badawcza i praktyka artystyczna stworzona przez Jerzego Lewczyńskiego (1924–2014), polegająca na odnajdywaniu, badaniu, ochronie i ponownej interpretacji historycznych materiałów fotograficznych. W ujęciu Lewczyńskiego fotografia stanowi nie tylko obraz, lecz także materialny ślad przeszłości, którego znaczenie może zmieniać się wraz z kolejnymi interpretacjami.
Koncepcja wywarła wpływ na badania nad fotografią wernakularną, archiwami fotograficznymi oraz materialnością fotografii.
Historia Początki archeologii fotografii sięgają działalności artystycznej Jerzego Lewczyńskiego z końca lat 50. XX wieku. Jak wskazuje Kamil Myszkowski, praktyka gromadzenia i ponownego opracowywania odnalezionych fotografii oraz negatywów poprzedzała sformułowanie samego pojęcia i stopniowo przekształciła się w autorski program artystyczno-badawczy.
Za przełomowy moment w rozwoju koncepcji uznaje się udział Lewczyńskiego w wystawie poświęconej fotografii subiektywnej w 1968 roku.