Zaprezentowane tam prace wykorzystujące fotografie odnalezione i materiały archiwalne zapowiadały rozwijaną później archeologię fotografii.
W następnych latach Lewczyński systematycznie gromadził anonimowe fotografie i negatywy, traktując je jako świadectwa historii i pamięci utrwalonej w materiale fotograficznym.
Termin archeologia fotografii pojawił się w tekstach programowych Lewczyńskiego, w których określał ją jako działania polegające na „odkrywaniu, badaniu i komentowaniu zdarzeń, faktów i sytuacji dziejących się dawniej, w tzw. przeszłości fotograficznej”. Podkreślał przy tym, że każda fotografia – niezależnie od autorstwa czy wartości artystycznej – może stanowić dokument kultury i pamięci.
Według Myszkowskiego archeologia fotografii łączyła opracowywanie archiwów fotograficznych z ich twórczą reinterpretacją, stając się zarówno metodą pracy z fotografią, jak i programem artystyczno-badawczym.
Założenia Archeologia fotografii opiera się na przekonaniu, że fotografia jest nie tylko obrazem przedstawiającym określone wydarzenie, lecz także materialnym świadectwem historii.