W bezpośrednim sąsiedztwie pałacu swobodna kompozycja krajobrazowa ustępowała regularnemu układowi tarasów, kwietników, basenów, schodów, osi widokowych i dekoracji rzeźbiarskich.
Fontanny umieszczono na osi prowadzącej od pałacu w kierunku stawu i dawnej przystani. Woda, rzeźby oraz regularne formy ogrodowe tworzyły oprawę elewacji ogrodowej rezydencji.
Losy po 1945 roku W 1945 roku pałac Donnersmarcków został splądrowany i spalony. Jego pozostałości rozebrano w okresie powojennym, natomiast fontanny, część tarasów i rzeźby zachowały się w przekształconym w teren publiczny parku.
Po zniszczeniu pałacu fontanny utraciły bezpośredni związek z jego architekturą, pozostały jednak czytelnym elementem dawnej osi rezydencjonalno-ogrodowej. W sąsiedztwie tarasów urządzono później amfiteatr, wykorzystując ukształtowanie terenu dawnego ogrodu.
Układ zespołu W dokumentacji inwestycji konserwatorskiej wyróżniono trzy obiekty: fontannę centralną, fontannę północną i fontannę południową. Znajdują się one w obrębie tarasów dawnego ogrodu pałacowego.
Centralną część kompozycji zajmuje kolisty basen z żeliwną grupą trzech postaci kobiecych.