W sąsiedztwie kościoła znajdują się Ratusz w Piranie, Dom Tartiniego w Piranie, Benečanka oraz budynki administracyjne i mieszkalne otaczające plac. Świątynia współtworzy reprezentacyjny zespół urbanistyczny ukształtowany ostatecznie po likwidacji portu i urządzeniu placu pod koniec XIX wieku.
thumb|left|Kościół św. Piotra w zabudowie placu Tartiniego
Fasada świątyni jest zwrócona w stronę otwartej przestrzeni placu. Dzięki jasnej kolorystyce i regularnej kompozycji stanowi wyraźny element północnej pierzei, choć rozmiarami ustępuje dominującemu nad miastem kościołowi Świętego Jerzego.
Historia
Pierwsza świątynia
Kościół został wzniesiony w 1272 roku i należy do najstarszych zachowanych obiektów sakralnych Piranu. Według miejscowej tradycji jego powstanie sfinansowano z zapisu testamentowego Bony, wdowy po Giovannim de Vitalisie.
Pierwotna świątynia znajdowała się poza najstarszym obwodem murów miejskich, przy wewnętrznym porcie. Powstała jeszcze przed budową średniowiecznego pałacu komunalnego i rozwojem reprezentacyjnego zespołu budynków miejskich wokół akwenu.