Kościół służył mieszkańcom rozwijającej się dzielnicy portowej, w której znajdowały się również ratusz, miejska loggia, magazyny i domy kupieckie. Jego usytuowanie wiązało świątynię z życiem ludzi utrzymujących się z żeglugi, rybołówstwa, handlu i eksploatacji salin.
Przebudowa w 1818 roku
Na początku XIX wieku starszy budynek poddano zasadniczej przebudowie. Prace zakończono w 1818 roku, nadając kościołowi obecną neoklasycystyczną formę.
Projekt przebudowy opracował Pietro Nobile, architekt związany z Wiedniem, Triestem i austriackim Pobrzeżem. Nobile należał do czołowych przedstawicieli klasycyzmu w architekturze monarchii habsburskiej i projektował zarówno budynki publiczne, jak i obiekty sakralne.
Przebudowa objęła przede wszystkim ukształtowanie nowej fasady oraz uporządkowanie wnętrza. Zachowano jednak część wcześniejszego wyposażenia, w tym barokowy ołtarz i tabernakulum datowane na przełom XVII i XVIII wieku.
Od XIX wieku
W drugiej połowie XIX wieku otoczenie kościoła uległo zasadniczej przemianie. W latach 1877–1879 wzniesiono obecny ratusz, a w 1894 roku zasypano wewnętrzny port i utworzono otwartą przestrzeń późniejszego placu Tartiniego.