W tym okresie wnętrze kościoła ozdobiono malowidłami wykonanymi techniką secco. Dekorację roślinną z końca XIX wieku przypisuje się Ignaziowi Calassiemu, a pod jej warstwą zachowały się fragmenty wcześniejszych fresków.
Po zmianach granic państwowych w XX wieku świątynia pozostawała częścią katolickiego dziedzictwa Piranu. Współcześnie funkcjonuje jako kościół filialny miejscowej parafii, chociaż dostęp do wnętrza poza nabożeństwami bywa ograniczony.
Architektura
Kościół jest niewielką murowaną budowlą o zwartej bryle. Obecną formę architektoniczną cechuje neoklasycyzm, widoczny w regularności fasady, symetrycznym układzie oraz ograniczeniu dekoracji do wybranych elementów kamieniarskich.
thumb|Neoklasycystyczna fasada kościoła
Fasadę ujęto parami pilastrów podtrzymujących belkowanie i trójkątny fronton. Centralną oś wyznaczają prostokątny portal oraz umieszczona nad nim kamienna płaskorzeźba.
Regularna kompozycja elewacji i zastosowanie klasycznych podziałów odpowiadają zasadom architektury rozwijanej przez Pietra Nobilego. Fasada różni się od dominującej w Piranie architektury weneckiego gotyku i baroku, stanowiąc przykład dziewiętnastowiecznego klasycyzmu okresu habsburskiego.