jest jedynym z nich przechowywanym w jego rodzinnym mieście.
Prawo własności instrumentu potwierdzono w 1937 roku w Cremonie, gdzie wystawiono zachowany w kolekcji certyfikat. Skrzypce były kilkakrotnie konserwowane, m.in. przez Maksimilijana Skalara w 1954 roku, Vilima Demšara w 1991 roku, László Lakatosa w 2005 roku i Bruce’a Carlsona po 2016 roku.
Instrument pozostaje zdatny do gry i był wykorzystywany podczas wybranych koncertów przez współczesnych skrzypków. W muzeum prezentowany jest w pomieszczeniu ozdobionym pejzażami i martwymi naturami, a zwiedzający mogą również wysłuchać nagrań wykonanych na historycznych skrzypcach.
Kolekcja obejmuje ponadto gipsową maskę pośmiertną kompozytora, jego portrety, marmurowe popiersie wykonane w 1846 roku przez Francesca Bosę oraz graficzne przedstawienie Tartiniego umieszczone w osiemnastowiecznej mowie pogrzebowej Francesca Fanzagi.
Wśród eksponatów znajduje się także grafika Jamesa Marshalla Sen Tartiniego z 1868 roku, odnosząca się do legendy związanej z powstaniem sonaty skrzypcowej Diabelski tryl. Ekspozycja prezentuje również przedmioty osobiste, dokumenty i materiały dotyczące życia oraz twórczości muzyka.