Wspólnie z ZPM, które zostało powołane do pełnienia wiodącej roli w branży meblarskiej, przeprowadzono liczne działania na rzecz tzw. rekonstrukcji branży.
W celu jeszcze ściślejszej integracji w 1. połowie lat 60. wprowadzono eksperymentalne rozwiązanie sieci terenowych ośrodków meblarskich, czyli grup zakładów i fabryk reprezentujących zarówno przemysł kluczowy, terenowy, jak i spółdzielczość pracy, współpracujących w kwestiach technologicznych i organizacyjnych, a nawet wzorniczych”. W każdym z ośrodków wyznaczano jedno przedsiębiorstwo patronackie, które powinno było „przejąć inicjatywę w prowadzeniu prac, ustalaniu tematyki i kierunków działania, oraz udzielać różnorodnej pomocy. Współpraca ta została zintensyfikowana w 2. połowie lat 60. i na początku lat 70. Powstały wówczas nie tylko ośrodki składające się z kooperujących przedsiębiorstw, lecz także zespoły fabryk mające osobną osobowość prawną. Co prawda ośrodki te rozwiązano w 1972 r., ale po ich likwidacji część zakładów przeszła pod zarządzanie ZPM w Poznaniu. Kolejne ruchy restrukturyzacyjne w branży meblarskiej realizowane na początku lat 70., będące konsekwencją Zarządzenia nr 52 Prezesa Rady Ministrów z 13 czerwca 1970 r., poskutkowały wprowadzeniem nowego systemu ekonomiczno-finansowego oraz włączeniem przemysłu meblarskiego do tzw.