Główne wejście do klasztoru znajduje się obok fasady kościoła św. Franciszka. Prowadzi przez kamienny portal do krużganka, wokół którego skupione są najważniejsze pomieszczenia wspólnoty zakonnej.
Historia
Przybycie franciszkanów do Piranu
Franciszkanie konwentualni osiedlili się w Piranie prawdopodobnie w drugiej połowie XIII wieku. Według części opracowań mogli przybyć około 1265 roku, równocześnie z powstaniem wspólnoty franciszkańskiej w pobliskim Koprze, albo pod koniec XIII wieku, bezpośrednio przed rozpoczęciem budowy klasztoru.
Historyk kościelny Paolo Naldini wiązał ich przybycie z działalnością biskupa koperskiego Pietra Manolessa, pochodzącego z weneckiej rodziny patrycjuszowskiej i należącego wcześniej do zakonu franciszkańskiego. Zakonnicy otrzymali parcelę w pobliżu istniejącego już kościoła św. Katarzyny Aleksandryjskiej.
Obecność franciszkanów w Piranie wpisywała się w szerszy rozwój zakonów żebraczych w miastach północnego Adriatyku. Wspólnoty te lokowały swoje klasztory zazwyczaj w pobliżu murów miejskich, na terenach pozostających poza najstarszym centrum administracyjnym i handlowym.
Budowa klasztoru i kościoła
thumb|280px|Kościół św. Franciszka i portal klasztorny