Lwówek i Bolesławiec połączono najpierw w zakresie organizacji wojskowej, przy zachowaniu większości odrębnych urzędów już w I poł XVII wieku. Ich ściślejsze połączenie nastąpiło jednak dopiero na początku pierwszej połowy XVIII w. Powstały w 1742 roku powiat lwówecko-bolesławiecki graniczył na północy z powiatem Sagan i powiatem Sprottau, na wschodzie z powiatem Lüben, powiatem Goldberg i powiatem Hirschberg im Riesengebirge, a na zachodzie z powiatami Górnych Łużyc. Powiat lwówecko-bolesławiecki był drugim powiatem na Śląsku po powiecie Oppeln (30,31 mil) pod względem powierzchni. Z racji swoich rozległych rozmiarów (29,06 mil) powiat lwówecko-bolesławiecki był największy na Dolnym Śląsku i administrowało w nim więcej urzędników niż średnio w pozostałych powiatach: radca powiatowy, czterech deputowanych powiatowych, lekarz powiatowy oraz poborca podatkowy. Administracyjnie powiat był powiązany ze Świdnicą i Jaworem; w sprawach skarbowych podlegał izbie skarbowej w Głogowie, a w sprawach sądowych okręgowi administracyjnemu we Wrocławiu. Mieszkańcy powiat lwówecko-bolesławieckiego byli zwolnieni z obowiązku rekrutacji do wojska.