W powiecie lwówecko-bolesławickim było o wiele bardziej rozwinięte rzemiosło niż w pozostałej części Śląska. Duża liczba tkaczy i ich znaczenie społeczno-gospodarcze określały w charakter okręgu południowodolnośląskiego. Podokręg sudecki tworzyło siedem powiatów: bolkowsko-kamiennogórski, powiat Reichenbach, powiat Glatz, lwówecko-bolesławiecki, powiat Hirschberg im Riesengebirge, powiat Schweidnitz i powiat Frankenstein skupiających się na tkactwie materiałów lnianych, bawełnianych i mieszanych. Na 15249 tkaczy z tych materiałów na Śląsku, w r. 1787 aż 9677 (63,5%) znajdowało się na obszarze sudeckim, w tym w powiecie lwówecko-bolesławieckim.
W 1816 roku Bolesławiec wraz z północną częścią został wyłączony z powiatu lwówecko-bolesławieckiego stając się miastem powiatowym nowo powstałego powiatu Bunzlau, a pozbawiony północnych ziem powiat Löwenberg graniczył na północy z powiatem Bunzlau, na wschodzie z powiatem Goldberg i nowo powstałym powiatem Schönau, na południu z powiatem Hirschberg im Riesengebirge oraz Królestwem Czech, a na zachodzie z górnołużyckim powiatem Lauban, który wcielono do prowincji Śląskiej.
Landraci Landraci (starości) powiatu lwówecko-bolesławieckiego: