Jeszcze w 1483 roku w Lwówku, od ponad wieku dysponowania muszkietami, miasto wciąż uzupełniało swój zapas kusz.
Wieża Prochowa W 1507 roku została podjęta decyzję o utworzeniu nowej prochowni miejskiej. Jako jej lokalizację wybrano nieużywaną basteję nieopodal synagogi w dawnej dzielnicy Żydowskiej, na końcu ulicy Żydowskiej (późniejszej Marzahnstrasse), obecnej ul. Konopnickiej. Dobudowa dachu zmieniła sylwetkę budowli i od tego czasu baszta nosiła miano „Wieży Prochowej”. W wieży zaczęto przechowywać zapasy prochu w ramach uzbrojenia miejskiego oraz musztry mieszczan na wypadek ataku. W 1566 roku z lwóweckiej prochowni przekazano cesarzowi Świętego Cesarstwa Rzymskiego narodu Niemieckiego, Maksymilianowi II, dwa cetnary prochu na potrzeby wojny z Imperium Osmańskim (oblężenie Szigetváru). W 1610 roku, z baszty wydawano proch na ćwiczenia miejskiej milicji.
Wojna trzydziestoletnia Koniec funkcjonowania Wieży Prochowej przyniosła wojna trzydziestoletnia, choć jeszcze w 1618 roku, z lwóweckiej Baszty Prochowej, zostały wysłane cztery cetnary prochu na pomoc powstańcom . 2 lutego 1633 roku stacjonujące w mieście okupacyjne wojska szwedzkie wysadziły basztę w powietrze.