Według innych doniesień eksplozja miała zostać spowodowana przez saskiego, protestanckiego żołnierza, który próbował wykraść proch i przez brak ostrożności miał doprowadzić do wybuchu. Ze względu na siłę eksplozji uszkodzony został również fragment murów miejskich oraz okoliczne zabudowania. Baszty nigdy nie przywrócono do pierwotnego stanu. Od czasów wojny siedmioletniej proch składowano w Baszcie Bramy Lubańskiej, a następnie w nowej prochowni garnizonowej, powstałej pod koniec XVIII wieku, mieszczącej się w zsekularyzowanym budynku kościoła św. Franciszka w Lwówku Śląskim.
Architektura Baszta Prochowa została wzniesiona, jak inne obiekty obronne w Lwówku Śląskim, z piaskowca, w ramach wewnętrznego pierścienia murów obronnych. Obiekt początkowo miał charakter baszty łupinowej, otwartej od strony miasta. W późniejszym okresie przekształcono go w budowlę zamkniętą, poprzez dobudowanie dachu i adaptację na magazyn prochu. Zachowana forma architektoniczna obejmuje bryłę budynku, mansardowy dach z ceramicznym pokryciem oraz kamienne elewacje wykonane z ciosów kamiennych. Zachowały się również obramienia otworów okiennych i drzwiowych, stolarka okienna i drzwiowa, a także historyczny układ przestrzenny wnętrz. We wnętrzu występują sklepienia oraz stropy belkowe.