Sheindlin dążyła do szybkiego rozpoznawania spraw, przerywała rozwlekłe wypowiedzi i niekiedy sama przejmowała od prawników przesłuchiwanie świadków. Jej sposób prowadzenia rozpraw budził sprzeciw części adwokatów, uczestników postępowań i działaczy społecznych, którzy zarzucali jej szorstkość, sarkazm oraz protekcjonalny ton.
Jako jedyna spośród sędziów manhattańskiego wydziału sądu rodzinnego zezwalała prasie na obserwowanie prowadzonych przez siebie rozpraw. W lutym 1993 roku dziennik Los Angeles Times opublikował obszerny artykuł poświęcony Sheindlin. Publikacja zwróciła uwagę redakcji programu informacyjnego 60 Minutes, który wyemitował materiał o niej w październiku tego samego roku. Po emisji reprezentująca ją agentka skontaktowała się z Larrym Lyttle’em, prezesem , i zaproponowała mu stworzenie programu sądowego z udziałem Sheindlin.
W 1996 roku odeszła z sądownictwa rodzinnego po blisko 25 latach pracy, w ciągu których rozpoznała ponad 20 tys. spraw.
Programy arbitrażowe i należą do gatunku programów sądowych i są stylizowane na rozprawy przed sądem.