Sheindlin nie występuje w nich jednak jako urzędująca sędzia, lecz jako arbiter, czyli osoba, której strony powierzają pozasądowe rozstrzygnięcie sporu.
Do programów trafiają rzeczywiste spory cywilne, najczęściej dotyczące roszczeń o niewielkie kwoty, długów, niedotrzymanych umów, uszkodzenia mienia albo szkód na osobie. Przed nagraniem strony zawierają umowę, na mocy której uznają rozstrzygnięcie Sheindlin za ostateczne i wiążące oraz rezygnują z ponownego dochodzenia tego samego roszczenia przed sądem. Postępowanie telewizyjne nie przebiega według wszystkich formalnych zasad procedury cywilnej, etyki sędziowskiej i dopuszczania dowodów obowiązujących podczas zwykłej rozprawy.
Strony zazwyczaj występują bez adwokatów, co jest częste w amerykańskich sądach rozpoznających drobne roszczenia. Koszty podróży uczestników oraz kwoty przyznane stronie wygrywającej pokrywa produkcja, nie zaś przegrywający uczestnik.