Pytanie brzmi, jak gęsto takie zbiory mogą się nakładać w przestrzeni – innymi słowy, jak niewiele miejsca może zajmować zbiór, w którym zmieszczą się odcinki wskazujące każdy możliwy kierunek.
W 2019 roku, wraz z Larrym Guthem i , udowodniła dwuwymiarowy przypadek hipotezy lokalnego wygładzania (). Hipoteza ta dotyczy równania falowego, czyli podstawowego równania opisującego rozchodzenie się fal, i mówi, że jego rozwiązanie nie może przez dłuższy czas koncentrować energii w niewielkim obszarze – fala, która chwilowo skupi się w jednym miejscu, musi się potem rozproszyć. W 2023 roku, wraz z Kevinem Renem, rozstrzygnęła płaską hipotezę zbiorów Furstenberga. Dotyczy ona zbiorów, których przecięcia z prostymi z odpowiednio dużej rodziny mają zadany wymiar – zbiór nie musi więc zawierać całych prostych, lecz tylko ich fragmenty. Hipoteza określa optymalne dolne ograniczenie wymiaru Hausdorffa całego takiego zbioru.