Wang i Zahl wykazali, że każdy zbiór Kakeyi w przestrzeni trójwymiarowej ma wymiar Hausdorffa i wymiar Minkowskiego – dwa pokrewne sposoby mierzenia wymiaru nieregularnych zbiorów – równy 3. Oznacza to, że niezależnie od tego, jak sprytnie ułoży się odcinki, taki zbiór jest pod względem wymiaru równie „masywny” jak cała trójwymiarowa przestrzeń. Tym samym rozstrzygnęli trójwymiarowy przypadek hipotezy Kakeyi.
Dwuwymiarowy przypadek tej hipotezy – dotyczący zbiorów na płaszczyźnie – rozstrzygnięto już w latach 70. XX wieku, jednak w przestrzeni trójwymiarowej przez kolejne dekady nie udawało się rozszerzyć tego wyniku. W połowie lat 90. XX wieku wykazano jedynie, że szukany wymiar musi wynosić co najmniej 2,5 – a więc mniej niż pełne 3 przewidywane przez hipotezę – a późniejsi badacze poprawiali tę granicę tylko nieznacznie. Cała trudność polegała na domknięciu tej luki, czyli wykluczeniu, że wymiar zbioru Kakeyi może być choćby odrobinę mniejszy od 3. Wang i Zahl odnotowali pierwsze postępy w 2022 roku, a pełny dowód ukończyli w 2025.