W dowodzie odcinki o wszystkich możliwych kierunkach reprezentowali jako wiązki cienkich „rurek”, czyli lekko pogrubionych odcinków. Wykazali istnienie ścisłego kompromisu między tym, jak cienkie mogą być te rurki, a łączną przestrzenią, którą muszą zajmować: nie można jednocześnie sprawić, by rurki były bardzo cienkie i by ich wzajemne nakładanie się zbijało je w dowolnie mały obszar. Do rozwiązania problemu wykorzystali narzędzia analizy harmonicznej. Sama Wang porównywała ten zbiór rurek do surowego makaronu: „muszę myśleć o wielkim zbiorze długich, cienkich rurek – a potem chcę wiedzieć, jak bardzo mogą się nakładać”. Matematyk Pablo Shmerkin, wcześniejszy współautor Wang, skomentował, że w pewnym sensie środowisko osiągnęło „świętego Graala” dziedziny, zastrzegając zarazem, że ogólna hipoteza Kakeyi (dla przestrzeni o więcej niż trzech wymiarach) wciąż pozostaje nierozwiązana.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Hong Wang · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.