Gatunek związany jest z wysokim lasem o zwartym sklepieniu koron, rosnącym na pedymentach z głębokimi glebami ilastymi oraz na wyspach wyniesionego, niezalewanego gruntu wśród terenów podmokłych (w literaturze las takich siedlisk określa się jako terra firme). Lasy na glebach ilastych mają istotnie większą różnorodność drzew niż lasy na białych piaskach i terenach sezonowo zalewanych, co sugeruje, że zasięg gatunku ogranicza jakość siedliska. Powtarzane obserwacje w tych samych miejscach wskazują, że grupy wracają do wybranych stanowisk.

Bariery zasięgu Rzeka Lomami ma średnią szerokość powyżej 200 m i wydaje się istotną barierą rozprzestrzeniania. Rzeka Lilo na wschodnim skraju zasięgu jest natomiast węższa niż 50 m i miejscami przykryta koronami drzew, które nadrzewne naczelne mogą przekroczyć. Lilo i wszystkie większe dopływy międzyrzecza mają zmiany biegu pod kątem prostym, charakterystyczne dla rzek przechwyconych. Ubogie w składniki odżywcze białe piaski i związana z nimi roślinność były już wcześniej rozpoznane jako bariera ekologiczna, ale w przypadku C. congoensis po raz pierwszy wskazano je jako barierę geograficzną ograniczającą zasięg naczelnego w Afryce.