Kariera w latach 40. i 50. W 1940 Galleppini przeniósł się do Florencji, gdzie podjął współpracę z wydawnictwem Nerbini. Dla czasopisma „" tworzył liczne historyjki komiksowe, w tym także scenariusze do niektórych z nich. Z powodu cenzury prewencyjnej i restrykcji narzuconych przez reżim faszystowski, które ograniczały treść i formę komiksów, czasowo zawiesił działalność w tej dziedzinie. Po zakończeniu wojny zajął się malarstwem, projektowaniem plakatów oraz nauczaniem rysunku.
W 1947 powrócił do pracy jako ilustrator, tworząc serię książek dla „", w tym Il clan dei vendicatori, Il corsaro gentiluomo czy Il vendicatore invisibile. Ponadto zilustrował klasyczne dzieła literackie, takie jak Trzej muszkieterowie, Człowiek w żelaznej masce, Baśnie z tysiąca i jednej nocy, Przygody barona Münchhausena oraz Pinokio (w formie komiksu).
Współpraca z Gianluigim Bonellim i powstaniem Texa Willera Pod koniec 1947 Galleppini nawiązał współpracę z Giovannim Luigim Bonellim, dyrektorem wydawnictwa „L’Audace" w Mediolanie. Dla Tei Bonelli zilustrował dwutygodnik „" oraz tygodnik „Tex" – oba oparte na scenariuszach Giovanniego Luigiego Bonelliego. Tex Willer, stworzony w 1948, stał się przełomowym momentem w karierze Galleppiniego.