W 1766 roku powierzono mu przebudowę trzech organów w bazylice św. Marka w Wenecji, a w 1770 roku został stałym organmistrzem tej świątyni. Zlecenie to potwierdzało jego pozycję jako jednego z najważniejszych budowniczych organów w mieście.
Callido prowadził działalność do początku XIX wieku. W późniejszym okresie pomagali mu synowie Agostino i Antonio, którzy przejęli warsztat około 1806 roku. Przedsiębiorstwo było następnie kontynuowane przez rodzinę Bazzanich, zachowując część rozwiązań technicznych i stylistycznych wypracowanych przez Callida.
Zmarł 8 grudnia 1813 roku w Wenecji. W katalogach jego warsztatu odnotowano ponad 400 instrumentów, przy czym część opracowań podaje liczbę około 430 organów zbudowanych w ciągu 44 lat działalności.
Charakterystyka instrumentów Organy Callida reprezentowały rozwinięty typ weneckiego instrumentu neoklasycznego. Najczęściej były wyposażone w jeden manuał, mechaniczną trakturę oraz skróconą pierwszą oktawę. Podstawę brzmienia stanowiły głosy pryncypałowe i wielorzędowe , uzupełniane przez flety, głosy smyczkujące i językowe.